ถ้ารู้ว่าตัวเองชอบอะไรตั้งแต่แรกคงไม่พลาดต่อสิ่งใดก็ตามที่แสนรักไปได้แน่นอน
 
เวลาเปลี่ยน วัยเปลี่ยน โต โต๊ โต โตขึ้นวันละเซน หรือจะโตขึ้นวันละหน้าที่ ก็ต่างเติบโตเหมือน ๆ กัน
มีคนเคยบอกไว้ว่า "เป็นเด็ก เจ็บสุดแค่ตอนหกล้ม"
นั่นแร่ะถูกต้องที่สุด ยิ่งโตยิ่งเจ็บกับทุก ๆ การกระทำ ไม่ใช่แค่ร่างกายแต่หมายรวมถึงจิตใจ
เพราะต่างคนต่างคิด หนึ่งคนคิดหนึ่งอย่าง ร้อยคนก็คิดร้อยอย่าง แม้แต่เราเองก็ใช่ว่าจะคิดเหมือนคนอื่น
พี่น้องกันยังต่างกัน นับประสาอะไรกับคืนที่เพิ่งเดินผ่านมาเจอกัน เป็นเพียงคนรู้จักเพียงชั่วคราวแล้วก็เดินผ่านไป
เราเดินผ่านคนนับพัน นับแสน จะหาใครได้สักกี่คนที่จะเป็นเหมือนกัน คำตอบของคำถามนี้มีเพียงหนึ่งเดียวนั่นคือ
...มันยากไงล่ะ
ใช่มันยาก แต่เราก็แค่ต้องใช้ชีวิตบนความยากให้เป็น มองให้มันง่ายขึ้นถึงแม้นว่ามันจะต้องใช้เวลาก็ตาม
เอาเถอะน่าาาสักวันมันจะต้องดีขึ้น นี่คือสิ่งที่ให้กำลังใจตัวเองหลายครั้งหลายคราวเหลือเกิน
แต่ก็นะ หัวใจคนมันผกผันไปมา วันนี้มองว่าจุดที่ยืนอยู่คือความสุข แต่พอผ่านไปอีกวันเริ่มเบื่อ เริ่มเหนื่อยหน่าย
เริ่มรำคาญ เริ่มรังเกรียจ แต่ก็หนีไม่พ้นสักที พยายามรักในจุดที่ยืน ในสิ่งที่เป็นก็ได้แค่ชั่วคราว พอเวลาผ่านไปความเบื่อหน่ายก็กลับมาก่อตัวอีกหน หน้าที่ หน้าที่ หน้าที่ ได้แต่บอกตัวเองแบบนี้แล้วก็จำใจรักมันต่อไป
แล้วก็บอกตัวเองอีกคราหนึ่งว่า "เอาวะ" ลองรักมันอีกสักครั้ง "เดี๋ยวมันก็ผ่านไป"
ใช่มันจะผ่านไป แต่เชื่อมั้ยเวลาที่อยู่กับสิ่งที่ไม่รักมันช่างยาวนานเหลือเกิน 
ก็นี่ล่ะชีวิตทีไม่พอดีเอาเสียเลย
ก็นี่ล่ะชีวิตของคนส่วนมากที่มีมากจนน่าเห็นใจหนึ่งในนั้นอาจจะเป็นคุณหรือฉันก็ได้
ก็นี่ล่ะ....ก็เอาวะ ลองไฟ้ววววกับมันสักตั้ง
 
เอาวะ สักวันมันต้องเดินมาชนกับสิ่งที่รักแบบสุดหัวใจสักที
รออยู่นะ ถ้ารู้ว่าพอจะช่วยกันได้ก็รีบเดินมาชนพี่ที #สู้ตายยยยยยยยยย
 
^____^ 

Comment

Comment:

Tweet