สัมผัสแรก

posted on 09 Dec 2014 22:26 by anomaacc

เรามองเห็นความงามบนใบหน้าเป็นสิ่งแรกเริ่ม เราต่างชื่นชม และต่างชื่นชอบ
---- สัมผัสแรกที่ใคร ๆ ก็ล้วนเป็นเหมือน ๆ กัน 


-----------------------------------------------------


แต่ เราลืมสัมผัสคนสุดท้ายที่เพิ่งเดินผ่านไปด้วย "หัวใจ"
เพียงเพราะเขาไม่ได้เป็นที่ชื่นชอบเมื่อแรกเห็น
---- เรารู้สึกช้าไปเพียงไม่กี่วินาที แต่นั่นทำให้ทั้งชีวิตของเราต้องสูญเสีย
ที่สุดของคนดีไปอีกหนึ่งคน ---

คิดถึง

posted on 01 Dec 2014 13:59 by anomaacc
ฉันคิดถึงเธอ....คนที่อยู่อีกฝั่งของท้องฟ้า...
 
หน้าหนาว หน้าเหงา เทศกาลของความ "คิดถึง"
ด้วยหัวใจที่ผูกพัน ต่อให้เวลาผ่านไปเนิ่นนานแค่ไหน ต่อให้จากสถานที่อันเป็นที่รักมาไกลเท่าไหร่
แต่เวลา...และระยะทางไม่ได้มีผลกระทบสำหรับความคิดถึง ความทรงจำ และความรักที่มีให้แม้แต่น้อยเลย
 
เพราะที่ที่จากมาไม่ใช่เพียงที่แห่งความทรงจำ แต่ที่แห่งนั้นยังพรั่งพร้อมไปด้วยกับบุคคลอันเป็นที่รักอยู่มากมาย
เราไม่รู้ว่าเส้นทางชีวิตในอนาคตข้างหน้าจะเป็นอย่างไร แต่เรารู้แค่ว่าวันนี้หัวใจของเราต้องการอะไร
แม้ไม่ได้เดินตามเสียงเพรียกของหัวใจแบบเต็มร้อย แต่อย่างน้อยเศษส่วนของเส้นทางนั้นจะนำพาเราไปพบเจอกับสิ่งที่รักได้บ้าง และมันคงยังดีกว่าไม่ได้พบเจอกันเลย
 
เมื่อมีโอกาสเราจึงได้พบกัน เมื่อมีโอกาสเราจึงได้แลกเปลี่ยนสารพันความคิดถึงกัน
เมื่อมีโอกาสเราจึงได้โอบกอดกัน 
และเมื่อมีโอกาสจงรีบกลับไปหา....คนที่เราคิดถึง :))
 
#A_noma
 

ด้วยความเคยชิน.....

posted on 14 Oct 2014 09:58 by anomaacc
ด้วยความเคยชิน.....
 
ฉันได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองร้องไห้บ่อยครั้งไป ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน
คงเป็นเพราะบางทีบนความเคยชินก็แอบแฝงไปด้วยความอ่อนแอที่มาเต็มร้อยก็ได้ล่ะมั้ง
 
เชื่อป่ะ ฉันเคยคิดนะว่าการไม่มีใครคือสิ่งที่มีค่ามากที่สุดสำหรับฉัน 
หรือที่ใครหลาย ๆ คนบอกว่า ความโสดคือของขวัญที่แสนมีค่าสำหรับบางคน
ฉันก็เคยรู้สึกถึงคุณค่าในของขวัญชิ้นนี้อยู่เหมือนกัน
 
แต่ในบางทีไง....
คนเราก็เป็นแบบนี้แร่ะเนอะ อยากเป็นเหมือนคนอื่นเค้า แต่เราก็เป็นแบบนั้นไม่ได้ 
อาจเป็นเพราะ....คงยังไม่ถึงเวลาล่ะมั้ง หรืออาจเป็นเพราะพระเจ้ามองเห็นแล้วว่าการที่เราอยู่คนเดียวคือสิ่งที่ดีที่สุดแล้วสำหรับเรา 
 
คนที่ใช่....จะมา ในเวลาที่ใช่ ต่อให้มาในตอนนี้ถ้าไม่ใช่ยังไงก็ต้องห่างหายกันไปในสักวัน
หรือตลอดชีวิตต่อจากนี้จะไม่มีแม้สักคนที่ใช่ ก็คงจะยอมรับและอยู่กับความเคยชินนี้ต่อไป
 
เชื่อป่ะ...เธอเข้มแข็งพอที่จะเดินไปได้เพียงลำพัง เธอทำได้เพราะเธอก็ทำมันมาตลอดจนถึงวันนี้แล้วไง
 
แด่ทุกความเคยชิน ทุกความเข้มแข็ง และทุก ๆ คนที่พร้อมจะเดินต่อไปด้วยตัวเอง
 
^ ^ 

ลืมไป...

posted on 13 Oct 2014 21:09 by anomaacc
บางทีเราก็เผลอลืมไปว่าอะไรที่เราชอบทำ...และทำให้เรามีความสุขมากที่สุด
 
 
ถ้ารู้ว่าตัวเองชอบอะไรตั้งแต่แรกคงไม่พลาดต่อสิ่งใดก็ตามที่แสนรักไปได้แน่นอน
 
เวลาเปลี่ยน วัยเปลี่ยน โต โต๊ โต โตขึ้นวันละเซน หรือจะโตขึ้นวันละหน้าที่ ก็ต่างเติบโตเหมือน ๆ กัน
มีคนเคยบอกไว้ว่า "เป็นเด็ก เจ็บสุดแค่ตอนหกล้ม"
นั่นแร่ะถูกต้องที่สุด ยิ่งโตยิ่งเจ็บกับทุก ๆ การกระทำ ไม่ใช่แค่ร่างกายแต่หมายรวมถึงจิตใจ
เพราะต่างคนต่างคิด หนึ่งคนคิดหนึ่งอย่าง ร้อยคนก็คิดร้อยอย่าง แม้แต่เราเองก็ใช่ว่าจะคิดเหมือนคนอื่น
พี่น้องกันยังต่างกัน นับประสาอะไรกับคืนที่เพิ่งเดินผ่านมาเจอกัน เป็นเพียงคนรู้จักเพียงชั่วคราวแล้วก็เดินผ่านไป
เราเดินผ่านคนนับพัน นับแสน จะหาใครได้สักกี่คนที่จะเป็นเหมือนกัน คำตอบของคำถามนี้มีเพียงหนึ่งเดียวนั่นคือ
...มันยากไงล่ะ
ใช่มันยาก แต่เราก็แค่ต้องใช้ชีวิตบนความยากให้เป็น มองให้มันง่ายขึ้นถึงแม้นว่ามันจะต้องใช้เวลาก็ตาม
เอาเถอะน่าาาสักวันมันจะต้องดีขึ้น นี่คือสิ่งที่ให้กำลังใจตัวเองหลายครั้งหลายคราวเหลือเกิน
แต่ก็นะ หัวใจคนมันผกผันไปมา วันนี้มองว่าจุดที่ยืนอยู่คือความสุข แต่พอผ่านไปอีกวันเริ่มเบื่อ เริ่มเหนื่อยหน่าย
เริ่มรำคาญ เริ่มรังเกรียจ แต่ก็หนีไม่พ้นสักที พยายามรักในจุดที่ยืน ในสิ่งที่เป็นก็ได้แค่ชั่วคราว พอเวลาผ่านไปความเบื่อหน่ายก็กลับมาก่อตัวอีกหน หน้าที่ หน้าที่ หน้าที่ ได้แต่บอกตัวเองแบบนี้แล้วก็จำใจรักมันต่อไป
แล้วก็บอกตัวเองอีกคราหนึ่งว่า "เอาวะ" ลองรักมันอีกสักครั้ง "เดี๋ยวมันก็ผ่านไป"
ใช่มันจะผ่านไป แต่เชื่อมั้ยเวลาที่อยู่กับสิ่งที่ไม่รักมันช่างยาวนานเหลือเกิน 
ก็นี่ล่ะชีวิตทีไม่พอดีเอาเสียเลย
ก็นี่ล่ะชีวิตของคนส่วนมากที่มีมากจนน่าเห็นใจหนึ่งในนั้นอาจจะเป็นคุณหรือฉันก็ได้
ก็นี่ล่ะ....ก็เอาวะ ลองไฟ้ววววกับมันสักตั้ง
 
เอาวะ สักวันมันต้องเดินมาชนกับสิ่งที่รักแบบสุดหัวใจสักที
รออยู่นะ ถ้ารู้ว่าพอจะช่วยกันได้ก็รีบเดินมาชนพี่ที #สู้ตายยยยยยยยยย
 
^____^